תהלים70

1 פאַר דעם מְנַצֵּחַ; פוּן דָוִדן, אויף אַ הזכּיר [זכר]. 2 אלוקים, מיך נצל צו זייַן, ה', צו מייַן עֶזְרָה, חוש! 3 זאָלן בוש אוּן חפר ווערן די וואָס בקש מייַן נפש ; זאָלן נסוֹג [סוג] אָחוֹר אוּן זיך נכלם [כלם] די וואָס חָפֵץ מיר רָעָה. 4 זאָלן זיך שוב פוּן וועגן זייער בֹּשֶת די וואָס אמר: אַהאַ! אַהאַ! 5 זאָלן שׂושׂ זייַן אוּן זיך שׂמח מיט דיר אַלע וואָס בקש דיך. אוּן זאָלן אמר תמיד: גדל זאָל זיין אלוקים די וואָס האָבּן אהב דייַן ישוּעה. 6 אָבּער איך בין עָנִי אוּן אֶבְיוֹן, אלוקים, חוש צו מיר; דוּ ביסט מייַן עֵזֶר, אוּן דער וואָס פלט מיך; ה', זאָלסט זיך נישט אֵחַר.