תהלים69

1 פאַר דעם מְנַצֵּחַ, אויף שוֹשַנים; פוּן דָוִדן. 2 ישע מיך, אלוקים, וואָרעם מַיִם איז בוא בּיז דער נפש . 3 איך בין טבע אין אַ טיפן יָוֵן, אוּן נישטא קיין מָעֳמָד; איך בין בוא אין טיפע מַיִם, אוּן דער שִבֹּלֶת האָט מיך שטף. 4 איך בין יגע פוּן מייַן קרא, מייַן גָרוֹן איז נחר [חרר], די אויגן כלה מיר אַז איך יחל אויף אֱלֹקָי. 5 מער ווי די שַׂעֲרָה פוּן מייַן קאָפּ זייַנען מייַנע שֹׂנְאַי חִנָּם; עָצַם זייַנען מייַנע פאַרטיליקער [הצמית], מייַנע אויבים פאַר גאָרנישט; וואָס איך האָבּ נישט געגזלט מוז איך דעריבּער שוב. 6 אלוקים, דוּ ידע מייַן אִוֶּלֶת, אוּן מייַנע אַשְמָה זייַנען פוּן דיר נישט נכחד [כחד]. 7 זאָלן נישט זיין בוש דורך מיר די וואס קוה אויף דיר, דוּ אֲדֹנָי ה' צבָאות; זאָלן נישט נכלם [כלם] ווערן דורך מיר די וואָס בקש דיר, אֱלֹקֵי ישׂראל. 8 וואָרעם פוּן דייַנעט וועגן האָבּ איך נשׂא חרפה, כלמה האָט כסה מייַן פנים. 9 מוּזָר בין איך געוואָרן צו מייַנע אחים , אוּן נָכְרִי צו די בּני אִמִּי. 10 וואָרעם קִנְאָה פאַר דייַן בּית האָט מיך אכל , אוּן די חֶרפָּה פוּן די וואס חרף דיר זייַנען נפל אויף מיר . 11 אוּן האָבּ איך בכה אין צום מייַן נפש , איז דאָס מיר צו חרף געוואָרן. 12 אוּן האָבּ איך נתן שַׂק מייַן לבש, בין איך בּייַ זיי צום מָשָל געוואָרן. 13 עס שׂיח פוּן מיר די טויערזיצער, אוּן איך בין דאָס נְגִינָה פוּן די שוֹתֵי [שתה] שֵכָר . 14 אָבּער איך מייַן תפילה צו דיר, ה', איז: עֵת רָצוֹן, אלוקים, אין דייַן רב חֶסֶד ענה מיר מיט דייַן אמת ישוּעָה. 15 זייַ מיך נצל פוּן דעם טִיט, אַז איך זאָל נישט טבע ווערן; לאָמיך ניצול ווערן פוּן מייַנע פייַנט, אוּן פוּן די טיפע מַיִם. 16 לאָז מיך נישט שָטַף דער שִבֹּלֶת מַיִם, אוּן לאָז מיך נישט בָּלַע די מְצוֹלָה, אוּן לאָז נישט אטר די בְּאֵר איר פֶּה איבּער מיר. 17 ענה מיר, ה', וואָרעם טוֹב איז דייַן חֶסֶד; לויט דייַן רב רחמים פנה זיך צו מיר. 18 אוּן זאָלסט נישט סֵתֶר דייַן פנים פוּן דייַן עֶבֶד , וואָרעם מיר איז צרר; ענה מיר מהר. 19 קרב צו מייַן נפש , גאל זי, פדה מיך פוּן וועגן מייַנע פייַנט. 20 דוּ ידע מייַן חרפה אוּן מייַן בֹּשֶת אוּן מייַן כְּלִמָה, פאַר דיר זייַנען אַלע מייַנע צֹרֵר. 21 חרפה שבר מייַן לֵב, אוּן איך בין נוש; איך האָבּ קוה אויף צו נוד, אוּן נישטא, אוּן אויף מנחמים, אוּן נישט מצא. 22 זיי האָבּן נתן רֹאש אין מייַן בּרוּת, אוּן פאַר מייַן צמא שקה זיי מיר חֹמֶץ . 23 זאָל זייער שֻלְחָן וואָס פאַר זיי, ווערן פאַר אַ פַח, אוּן אין מיטן פוּן שלוֹמים, פאַר אַ מוֹקֵש. 24 זאָלן זייערע אויגן חשך ווערן נישט צו ראה, אוּן זייערע מָתְנַיִם המעד [מעד] תמיד. 25 שפך אויף זיי דייַן זעם , אוּן דייַן חרוֹן אַף זאָל זיי הִשִׂיג [נשׂג]. 26 זאָל זייער טִירָה זייַן שמם, אין זייערע אוהלים זאָל נישט זייַן קיין יוֹשבים. 27 וואָרעם דעם וואָס דוּ האָסט נכה רדף זיי, אוּן פוּן דעם מַכְאוֹב פוּן דייַנע חללים ספר זיי זיך. 28 נתן צו עָוֹן אויף זייער עָוֹן, אוּן זאָלן זיי נישט בוא צו דייַן צדקה. 29 זאָלן זיי מחה ווערן פוּן סֶפר חַיּים, אוּן מיט די צדיקים זאָלן זיי נישט כתב ווערן. 30 אָבּער איך בין עָנִי אוּן כָאַב, זאָל דייַן ישוּעָה, אלוקים, מיך שׂגב. 31 איך וועל הלל דעם שֵם פוּן אלוקים מיט שיר, אוּן וועל אים גדל מיט תוֹדָה. 32 דאָס וועט זייַן יטב בּייַ ה' מער ווי אַן שוֹר, ווי אַ פָר קרן, פרס. 33 זאָלן ראה די עֲנָוִים, אוּן זיך שׂמח; איר וואָס דרש אלוקים, זאָל חיה לבבכם! 34 וואָרעם ה' שמע צו די אֶבְוֹנִים, אוּן זייַנע אָסִיר ער נישט בָּזָה . 35 הלל וועלן אים שָמַיִם אוּן אֶרֶץ, די ימען אוּן אַלע וואָס רמשׂ אין זיי. 36 וואָרעם אלוקים וועט ישע צִיון, אוּן וועט בנה די ערים פוּן יהודה, אוּן זיי וועלן זיך דאָרטן ישב, אוּן זי ירש. 37 אוּן דער זֶרַע פוּן זייַנע עבדים וועט זי נחל, אוּן די אֹהבים פוּן שמוֹ וועלן שכן אין איר.